غیبت ام طولانی شد .امروز چه اندازه دلتنگ بندر بودم و خلیج فارس؛ که در کنگره شعر و داستان بندرعباس درست جایی میان قشم و هرمز بزرگداشت اش برگزار شد.

 مکان ها بهانه اند. آن چه که به همه چیز هویت می بخشد نوع رابطه ی انسان است. قزوین بیشر از همه دلتنگم می کند با این که نام وطن دارد نسل در نسل برای من، پدرم ،مادرم و همسرم و غربت در وطن سخت تر است. اما چرایی نوشته پیشین را قرارمان بود که بدانیم: قزوین شهر قوم هاست اما مثل شهر های دیگر که دگرگونی قومیتی دارند نیست .چون قومیت ها در این شهر دچار تغییر ماهیت می شوند.

ادبیات و فرهنگ این شهر نیز متاثر از این ساختار است.کمتر داستان بومی در قزوین نوشته می شود و فضای داستان ها از پی رنگ فرهنگ بومی نشانی ندارد.دلیل اش چه می تواند باشد؟