عصر پنج شنبه گذشته یخ جلسات گفت و گوی تخصصی داستان آب شد و منیرالدین بیروتی نویسنده رمان توقیف شده چهار درد و مجموعه داستان تکِ خشت در قزوین سخنرانی کرد .البته داستان خوانی هم بود که این هم به نوع خودش اتفاقی است در این سوت و کوری.

منیرالدین بیروتی از شاگردان جلسات گلشیری بوده و محور گفت و گوهای جلسه را هم بر مبنای جلسات داستان نویسی قرار داد.

او گلشیری را تنها استادی دانست که رابطه استادی و شاگردی را بر جلساتش حاکم نمی کرده و هر داستانی را با توجه به ظرفیت های خودش  مورد بررسی قرار می داده ، ویژگی که اکنون در جلسات آموزش داستان حضور ندارد و جمع های داستانی همواره مانند هم می شوند و می نویسند چون استاد این گونه می خواهد.

او به شدت از فضای فعلی ادبیات داستانی انتقاد کرد و این وضعیت را ناشی از نگاه تقلیدی نویسندگان فعلی خواند که دیدگاه جهانی ندارند و مدام در حال تقلید فرم هستند.در ادامه از نویسندگانی که در دوره ای خود را پست مدرن خواندند مثال زد که اثری از آثار شان نیست و موجی بودند که در دل تاریخ به فراموشی سپرده شدند.

وی توجه به نثر را مورد تاکید قرار داد و گفت ؛ نسل جدید بی توجه به این مهم ، مرور متون گذشته را نه تنها لازم نمی داند بلکه آن را به سخره می گیرد به همین دلیل شلختگی در نثر داستان نویسان امروز به شدت آزار دهنده است.

منیر الدین بیروتی در ادامه جهانی شدن مولانا و حافظ را به دلیل برخورداری از نگاه خاص شان عنوان کرد نگاهی که نویسندگان امروز فاقد آن هستند.

 او درباره مینی مالیسم نیز هم اشاره کرد ، اصل مهم در این فرم توجه صرف به مقوله پدیدار شناسی و حذف زواید و نگاه بی حاشیه به یک واقعه است .ویژگی که در هیچ یک از داستان های مینی مال ایرانی وجود ندارد و هرگز نتوانسته اند در دنیا مطرح شوند.

پایان این جلسه نقل شد که متاسفانه کوتوله ها می خواهند همگان مانند آنها فکر کنند و هیچ کس حرف تازه ای نگوید .